Thomas Verbogt voegt met deze ontroerende roman een kunststukje toe aan zijn rijke oeuvre

Thomas Verbogt heeft met zijn ontroerende nieuwe roman Foto’s van zonnige dagen een prachtig kunststukje toegevoegd aan zijn rijke oeuvre. Waarom was deze vader zo afwezig in het leven van zijn dochter?

Hoe goed ken je de ander? Hoe goed laat je jezelf kennen? En kun je de ander wel kennen als je jezelf eigenlijk niet eens écht doorgrondt? De (on)kenbaarheid van de mens, daar blijft hoofdpersoon Rogier over nadenken in Foto’s van zonnige dagen, de nieuwe roman van Thomas Verbogt (1952).

Het leent zich voor prachtige bespiegelingen over het mens-zijn in al zijn verschijningsvormen, over wat je doet en nalaat, en over schuld en schaamte, bekende thema’s in het werk van deze fijnzinnige auteur.

Rogier wordt zestig en ‘viert’ dat met een weekendje weg met zijn beste vriend Clemens. Tot enig ongenoegen van zijn ex-vrouw Anna en volwassen dochter Polly, die niet blij is dat haar vader altijd zo afwezig en afzijdig is. Maar waarom is dat zo? ‘Ik hield je omhoog, die ochtend, het was kwart over vijf, het licht van de nieuwe dag begon stamelend, het breekbare blauw van de nacht was er nog,’ zo herinnert Rogier zich de dag van Polly’s geboorte. ‘(…) dat was jij: de zomer van ons leven.’

Zoekend proza

Zijn verjaardag zet Rogier aan tot nadenken over zijn wel- of niet-aanwezigheid in het leven van Anna en Polly, die hij naar eigen zeggen niet in de steek heeft gelaten – maar wel achtergelaten. Hij weet nauwelijks iets van het leven van zijn dochter, beseft hij als hij in haar appartement allemaal foto’s van haar op zonnige zomerdagen aan de muur ziet. Foto’s die cruciaal blijken te zijn.

Meer zeggen over de inhoud van deze ontroerende roman is zonde, het tastende en zoekende, of misschien beter gezegd, vindende proza van Verbogt moet simpelweg gelezen worden.