Rekeningen die ik moet betalen, spaar ik altijd even op. En ondertussen probeer ik er zo min mogelijk aan te denken. Ze liggen op een uithoek van mijn bureau en bovenop dat stapeltje heb ik een boek met humoristische verhalen gelegd. Wanneer ik dat boek zie, moet ik glimlachen.Als ik vind dat het tijd wordt voor die rekeningen, ga ik er een beetje gewichtig voor zitten. Ik wil me thuisbankier voelen, een woord dat zo zwaar is dat ik het niet over mijn lippen krijg. Ik doe nog net niet mijn zondagse pak aan.