Jano van Gool

In de Pers

Thomas Verbogt voegt met deze ontroerende roman een kunststukje toe aan zijn rijke oeuvre - Thomas Verbogt heeft met zijn ontroerende nieuwe roman Foto’s van zonnige dagen een prachtig kunststukje toege... - Vivian de Gier in: Het Parool lees meer
Montere Weemoed II, met Thomas Verbogt & Beatrice van der Poel - Gezien op 2 maart 2022, OBA Theaterzaal, Amsterdam  ... - Kester Freriks in: Theaterkrant lees meer
The Tree of Life. Soeben ausgelesen: Thomas Verbogt – „Wenn der Winter vorbei ist“ (2020) - Keine 100 Seiten und auch keine 50 Seiten, nein genau eine einzige Seite brauchte es.... - David Wonschewski in:  lees meer

Recent

Er zijn nog geen toneelstukken toegevoegd

Ochtendurine

Binnen de VVD heb je prominenten, zoals Johan Remkes, prominenter kan bijna niet, en schnabbelaar Loek Hermans. Ook prominenten die iets minder, maar toch ook prominent zijn, en die worden VVD’ers van statuur genoemd. Onder meer Hans Hoogervorst en Anouschka van Miltenburg. Misschien willen die ook wel bij de echte prominenten horen, maar dat gaat natuurlijk niet zomaar.
De prominenten waren al een tijdje behoorlijk aan het morren over hoe het met de partij ging, maar hielden dat keurig binnenskamers. Nu maken ze hun onvrede openbaar. Actie! Dat heet: iets onder de streep ondernemen. Waar die streep precies zit, weet ik niet, zij waarschijnlijk wel.
Mevrouw Yesilgöz moet gestopt worden, dat is duidelijk, ook al zeggen de prominenten dat niet in die woorden. We begrijpen de prominenten heel goed. Met de starre en ook een beetje beperkte mevrouw Yesilgöz wordt de partij karakterloos.
We gaan de gang van zaken met warme belangstelling volgen.
Interessant is dat de prominente VVD’ers (‘zwaargewichten’) zich verenigd hebben in een groep die De Tuinslang heet. Moest het een paar keer lezen, maar het is echt waar: De Tuinslang.
Misschien is het algemeen bekend waarom ze die naam hebben gekozen, maar voor mij is het nieuw. Ik vraag me af hoezo De Tuinslang. Was het tot voor kort een geheime club?
Doet me denken aan mijn kindertijd. Hadden we ook geheime clubjes. Met vreemde namen. Ineens schiet me ook onzichtbare inkt te binnen. Daarmee schreven we op wat de club beoogde. Hoe die onzichtbare inkt weer zichtbaar werd, geen idee. We moesten eroverheen wrijven, maar waarmee? Doorgesneden aardappel? Ochtendurine?
Ik ga dadelijk een clubgenoot van toen bellen. De boel tot de bodem uitzoeken.