Aanzetten

Ineens was de vroege, stille zaterdagochtend vol oorlog. De radio trilde ervan, nerveuze stemmen, explosies, toespraakje Trump. Bij hem valt altijd op dat bij een boodschap die meedogenloos is, zijn stem nog lijziger wordt, alsof hij bovenin zijn keel iets heeft zitten dat hem traag kalmeert. Als het allemaal niet zo ernstig was, zou het interessant zijn dat te bestuderen.
Natuurlijk vroeg ik me af wat ik ervan moest denken, alsof dat belangrijk is, maar ik wist niet waar ik mijn gedachten kon starten. Het bleven zorgelijke aanzetten.
Daarin verzonken liep ik naar de supermarkt. Even diende zich de vraag aan of ik onderhand niet aan het hamsteren moest slaan. Van al die oorlogen krimpt de wereld schrikbarend en wordt de toekomst steeds kwetsbaarder. Vanuit de nabije verte voert de wind een brandgeur met zich mee.
Ik stelde het hamsteren uit en toen ik voor de uitgang mijn wagentje in de andere wagentjes stond te duwen, hoorde ik achter me zeggen: `Je hebt niet alleen salade bij je.’
Een medewerker van de supermarkt had een lange, dunne jongen bij de arm vast. Een andere medewerker snelde toe en pakte zijn andere arm. Duidelijk: hij had wat gestolen. Kon niet veel zijn, want het was niet te zien wat. Waarschijnlijk dus een kleinigheidje, maar ja, het mag natuurlijk niet.
De jongen zei: `Sorry.’  Hij zei het zacht, maar in een nog lege winkel is het goed te horen.
Daarmee kwam hij niet weg. Ze trokken hem mee naar de ruimte waaruit de vakkenvullers oprukken.
Als ik het de jongen had zien doen, had ik dan gezegd: `Doe nou maar niet’?
Op weg naar huis passeerde me de politieauto op hoge snelheid. Gierende remmen voor de supermarkt.
Het begin van een zaterdag in een broze boze wereld.