Alert

Niet de eerst keer, de waarschuwing dat we rekening moeten houden met terrorisme. Stadium van de waarschuwing is al voorbij: joodse instellingen zijn doelwit geworden.
Maar er komt nog meer aan, beweren de mensen die het kunnen weten. De oorlog is niet ver weg. We willen dat graag zeggen, maar dan maken we onszelf iets wijs.
Alles en iedereen wordt kwetsbaarder. Daarom moeten we aan wat anders denken dan aan pijn bij de pomp.
Wanneer was het dat we ook zo intens gewaarschuwd werden? Tijd gaat zo snel dat die steeds vager kan worden, vergelijkbaar met iets dat in een flits voorbijgaat.
Wat ik me herinner is dat we dagelijks werden gemaand vooral alert te zijn. Bijvoorbeeld door te geven wanneer je vond dat iemand zich verdacht gedroeg. Ik vond dat best een moeilijke opdracht. Wat was verdacht gedrag? En aan wie gaf je dat door? Ja, aan de politie, maar die was niet overal in beeld. Je kon natuurlijk bellen, maar de persoon die je verdacht vond, bleef heus niet staan wachten totdat gehoor werd gegeven aan je melding. Bovendien: misschien deed die wel van nature verdacht zonder echt verdacht te zijn. 
Wat ook altijd aan de orde was: verdachte pakketjes. Ik was in een stationshal die bijna ontruimd werd omdat er een klein koffertje bij een informatiebord stond. Zonder iemand erbij. Die persoon was een broodje kaas gaan kopen.
Gisteren deed ik mijn boodschappen in de supermarkt. Bij de uitgang: tomaten vergeten! Dus de tas bij de winkelwagentjes zetten en snel weer de winkel in. En daar besefte ik dat die tas er hartstikke alarmerend uitzag. Maar ja, je roept niet, naar de tas wijzend: `Niks aan de hand, beste mensen!’
Je kunt trouwens nergens zeggen dat er niks aan de hand is.