Beest

Rondom mij heb ik nog niets gemerkt van de campagne die `Man, zeg er wat van’ heet. De Rijksoverheid wil mannen motiveren elkaar aan te spreken op seksueel overschrijdend gedrag. En bij dat gedrag horen ook opmerkingen die écht niet kunnen.
Uiteraard heb ik over de bedoelingen van de campagne nagedacht en die zijn alleen maar toe te juichen, maar ik geloof niet dat ik in mijn omgeving vaak hoef in te grijpen. Tot mijn opluchting. Maar helemaal zeker weten doe ik dat niet.
Uiteraard is de kwestie onderzocht en daar kwam uit dat mannen het moeilijk vinden een man te corrigeren die in de fout gaat. Probleem blijkt dat het onduidelijk is wat wel en wat niet meer kan. Ik ben geneigd te veronderstellen dat er erg weinig kan. Daarbij neem ik liever het zekere van het onzekere, want ik houd er niet van een tik op mijn vingers te krijgen.
Bovendien werd ik volwassen tijdens een van de feministische golven en ik heb het gevoel dat ik nog steeds bedeesd boven water aan het komen ben.
Ik wil niet overdrijven maar als je in die dagen langer dan een fractie van een seconde naar een vrouw keek, kon je een dreun voor je kop krijgen of zoiets. En de deur voor een vrouw openhouden, moest je ook niet doen, want dan was je een seksistisch beest.
Gisteren zaten een vriend en ik aan de keukentafel culturele onderwerpen te bespreken. Onze straat is fotogeniek, daarom komen er dagelijks bruidsparen. Gisteren ook. De bruid was niet op de herfst gekleed, maar dat maakte haar niet uit. Ze had een betoverende lach. Ja, toen ze die liet zien, keken mijn vriend en ik toevallig tegelijkertijd naar buiten. En we moesten even intens zuchten, ook tegelijk. Daar heb je het dus: moeten we elkaar dan corrigeren?