Behulpzaam

Veel Dick Schoof wat de klok slaat deze dagen.  Zijn afscheid. Afscheid van een van de miezerigste parlementaire periodes sinds ik weet niet hoe lang.
Van wie nemen we afscheid, behalve van een wat formele, plichtsgetrouwe man. Ik weet het niet. Misschien is het een goed bewaard geheim, misschien ook niet. Hij speelde een rol, zoals hij zelf zegt. Is hij iemand die er vooral is om een rol te spelen?
Een rol spelen of zijn wie je bent? Belangrijke vraag, altijd.
Bij een van zijn eerste optredens noemde Wilders hem slappe hap. Die typering incasseerde hij kalm. Ik had daar bewondering voor. En ook weer niet, want ik zou fel gereageerd hebben, maar ja, ik heb makkelijk praten.
Al die tijd heb ik medelijden met hem gevoeld, maar of dat reëel is, weet ik niet. Veel `ik weet het niet’ als het over de heer Schoof gaat. Misschien zijn dat voor hem ook wel belangrijke woorden: ik weet niet. Of: ik wil het niet weten.
Dat het allemaal zo miezerig was, kwam door de coalitiepartijen. Daarin is hij duidelijk in het interview dat ik in Trouw las. Die gunden elkaar haast niets. Een van de hoofdrolspelers in die miezerigheid doet vanaf overmorgen ook weer mee. Het is zelfs een beetje haar kabinet. Hoe bestaat het? Die vraag is ook niet te beantwoorden. Het bestaat gewoon. Nou ja, gewoon, niets is gewoon.
Een van de meest onhoudbare uitspraken in het interview is: `Veel van mijn opinies hield ik voor me, omdat ik ze niet altijd behulpzaam vond.’
Hoewel dat ook niet geholpen heeft, zouden meer mensen dat moeten doen in een tijd waarin de opinies over elkaar heen tuimelen.
Een opinie begint met een gedachte. Voordat een gedachte een opinie wordt, moet die eerst even rijpen. Een opinie is niet niks!