Brandwond

Wat ik niet wist, maar me niet verbaast is dat er maar liefst 5 miljoen landgenoten getatoeëerd zijn, sommigen zitten min of meer helemaal vol, iets minder hebben er maar een paar of één, een kleintje, niet al te opvallend. Hoe het zit met die ontwikkeling, geen idee. Misschien krijg je er zelfvertrouwen van, een kostbare sensatie.
Velen van die 5 miljoen hebben spijt en willen de boel weg laten halen of een deel van de boel. Ik kan dat volgen: je hebt Miep op je voorhoofd staan of op je onderarm of in je nek, maar ineens heeft Miep de benen genomen met de laadpaalspecialist om de hoek.
Miep moet weg van je voorhoofd of waarvandaan ook. Je gaat op zoek naar iemand die dat kan, een soort specialist, die een cursus heeft gevolgd, in veel gevallen een cursus van één dag, begrijp ik. Iedereen mag dat doen, het is een vrij beroep.
Vaak gaat het niet goed. Miep is wel min of meer verdwenen, maar heeft plaatsgemaakt voor een schreeuwend litteken of een pittige brandwond. Jammer is dat. En niet enorm bevredigend.
Ik stel me voor dat ik de naam van mijn geliefde ergens op mijn lichaam had laten inkten. Waarschijnlijk vindt ze dat confronterend.
`Waarom heb je dat in hemelsnaam gedaan? Je kunt toch wel onthouden hoe ik heet!’
Ik zeg dat het een eerbetoon is: iedereen kan de naam zien.
`Zegt iemand er dan iets van?’
Nee. Moet ik ontkennen. Snap ik ook wel. Groot deel van Nederland is getatoeëerd, je kunt wel aan de gang blijven, je vergeet al die namen vast.
Ik stel me weer een andere situatie voor. Je komt een ex tegen voor de vis in de supermarkt. Ze ziet het lelijke litteken op je voorhoofd of je onderarm.
`Wat is dat?’ vraagt ze bezorgder dan je verwachtte.
`Dat is er van ons geworden.’