Energie

Mijn moeder bleef haar hele leven lang `radiogids’ zeggen. Tegen het omroepblad dus. Weet niet eens of het zo heet, omroepblad, maar bij ons thuis was dat de KRO-gids.
Ik vond radiogids een prettig woord, uit een zachtere tijd. Het hoorde bovendien bij de radio die mijn ouders samen kochten, in 1950. Er bestaat een foto van hen terwijl ze op weg zijn naar de winkel, jong, lachend, gearmd. Geen idee wie die foto maakte. Het was een enorme uitgave. Dat zeiden ze later soms, ja, ze hadden ervoor gespaard. Pas in 1962 kwam er een televisietoestel in huis. Ook voor gespaard, neem ik aan.
Ik dacht daar gisteren aan toen ik las over het programma Arbeidsvitaminen dat tachtig jaar oud is. Ik wist niet eens dat het nog bestond. Ook een sterk woord trouwens, Arbeidsvitaminen.
De radiogids kwam in mijn gedachten terug, omdat in mijn jonge jaren in de radiogids stond welke nummers er in Arbeidsvitaminen gedraaid werden. Met een rode pen onderstreepte ik die ik van belang vond. Dan heb ik het uiteraard over de vakantietijd. Tijdens mijn leerplichtige dagen was er uiteraard geen sprake van Arbeidsvitaminen, hoewel ik die trouwens best kon gebruiken.
Een vriendje met min of meer dezelfde smaak als ik, had een bandrecorder, kostbaar en onbereikbaar bezit, en nam onze favoriete nummers op. Paar keer per week luisterden we daarnaar, kregen we energie van. Ook klonk er een ander leven uit op en daar hadden we geen woorden voor.
De radio van mijn ouders heb ik nog. Hij staat in mijn werkkamer. Ik zie hem dus dagelijks, nooit terloops: altijd ben ik even, heel even terug op hun kleine etage in de jaren vijftig. 
De radio werkt nog, niet goed, het geluid klinkt ver weg, maar het raakt me wel aan.