Fase

Een stille namiddag in het buurtcafé met de hoge ramen. Het meisje achter de bar leest een boek, ik ook. De vrouw op de hoek van die bar zit verdiept in haar laptop. 
Dan komt er een man binnen, ook een vaste gast, meestal een dynamische verschijning, nu niet. Hij zegt, zijn toon is luid alsof hij een menigte toespreekt: `Ik ben gestopt met roken, mijn fiets is gestolen en mijn auto heeft een lekke band. Ik moet naar huis lopen, dus ik dacht: een biertje kan geen kwaad.’
We kijken allemaal op, we kunnen niet anders. Hij zegt veel tegelijkertijd. De vrouw van de laptop vraagt: `Wanneer ben je gestopt met roken?’
Een vraag die ik niet zo vaak meer hoor. In mijn omgeving rookt bijna niemand meer, ja, nog een vriend, een collega die zegt dat hij als hij stopt, hij niet meer kan schrijven. Hij heeft het een paar keer geprobeerd, weet dus waarover hij het heeft. Het lijkt me onzin, maar dat houd ik voor me, want ik deel alleen maar een oordeel als ik denk dat het zin heeft.
`Gisteravond,’ antwoordt de man.
Is nog niet zo lang geleden. Uit eigen ervaring weet ik dat je dan in een kwetsbare fase zit. Gestolen fiets en auto met een lekke band kunnen roet in het gezond besluit gooien.
Ik kan het niet voor me houden: `Je moet het écht niet willen en je daarop concentreren, dus op dat je het écht niet wil. Wat je écht niet wil, doe je niet.’
Volgens mij is het waar, maar toch storen me mijn belerende woorden, waarschijnlijk omdat ik die ooit al zo vaak heb gezegd.
De man zegt: `Maar ik weet niet of ik het echt wil.’
`Dan houdt het op,’ zegt het meisje achter de bar en tapt een groot glas bier voor hem. Lijkt me in dit geval het beste.
Dan is het weer stil. Er is niets gebeurd, maar toch ook wel.