Gaatje

Nederland fietsland. Dat weten we enorm en het staat ook in informatie voor toeristen uit buitenlanden, maar niet dat ze voortdurend gealarmeerd over straat moeten lopen. 
We worden ook een steeds intenser fietsland, wat voor- en nadelen heeft. Nadeel is bijvoorbeeld wanneer je fiets gerepareerd moet worden. Of het overal zo is, weet ik niet, maar hier hebben de fietsenmakers het altijd hartstikke druk.
Je kunt niet zomaar hun bedrijf binnengaan, daar over de fiets praten en die dan achterlaten om hem de volgende ochtend op te halen. De vraag ‘Wanneer is die klaar?’ moet je liever niet stellen, want die kan de fietsenmaker behoorlijk irriteren. De mijne wijst dan getergd naar zijn werkplaats, waarin ik verder niets bijzonders zie, ja, gereedschap en kapotte fietsen. 
‘Ik stuur wel een sms’je wanneer ik een gaatje heb kunnen vinden,’ zegt hij. 
‘Fijn,’ zeg ik, wat ik altijd zeg als een vakman het over het vinden van een gaatje heeft.
Sinds een jaar moet je ook een afspraak voor de reparatie maken, alsof de fietsenmaker een huisarts is. 
Nog net niet zo dat je daarna digitaal moet melden hoe je vond dat de reparatie ging en hoe het contact met de fietsenmaker was.
Gelukkig is er aan de rand van de buurt in een morsige steeg een fietsenmaker die nooit moeilijk doet en snel werkt. Zijn er twéé, zwijgzame mannen aan wie te zien is dat ze hard verzet voelen tegen de wereld om hen heen.
Zaterdag was de stang waarop mijn zadel zit, tot het uiterste ingezakt. Kreeg zadel niet meer omhoog. Fietsend leek ik wel een circusact. 
Een van de zwijgzame mannen zei ‘Geef maar hier’ en trok de fiets kundig uit elkaar: kláár. Kostte niets. Moest wel maken dat ik wegkwam. Niet nog een fijne dag wensen.