Geflits

Volgens mij is het prima als je af en toe beseft dat je kinderachtig bezig bent. Ik bedoel niet alleen tijdens huiselijke ruzies (‘Nou, jij begon!’), maar in het grote sociale leven. Bijvoorbeeld in het verkeer.
Niet zo lang geleden kreeg ik vaak post van het Centraal Justitieel Incassobureau. Van die enveloppen die je een tijdje onaangeroerd laat liggen, tussen hun blauwe vrienden. 
Ging altijd over te hard rijden, wat ik overdag nooit doe, nee zeg, maar ’s avonds heel laat en in de nacht soms wel. Ik houd van bijna lege snelwegen, waarop je het gevoel hebt dat je op weg bent naar een bestemming die je leven verandert, wat natuurlijk onzin is, want je gaat naar huis, wat ook uitstekend is, beter kan niet, maar daar in het stille donker ziet alles er anders uit.
Als ik de brieven van de CJIB opende, kon ik zien waar ik de afgelopen maanden was geweest. Ik protesteerde nooit, op één keer na, toen ik beboet werd voor overtredingen binnen een minuut of twee op dezelfde snelweg. Kreeg remmend briefje van de rechter: ‘Het waren twéé waarnemingen.’
Terwijl ik niet het gevoel heb dat ik mijn leven beter, hoor ik al lang niets meer. Misschien sparen ze het op. Komt er een deurwaarder met een leuk stapeltje.
In mijn woonplaats zijn steeds meer wegen waar je niet harder dan 30 kilometer mag rijden. Van een taxichauffeur kreeg ik een appje dat me waarschuwt voor betrappende camera’s. Handig. Nu kom ik terug op mijn beginzin: kinderachtig van me.
Ik betaalde al een paar boetes van de gemeente. Ik lees nu een uitspraak van de rechter: de gemeente mag zich niet verrijken en moet ophouden met dat geflits. Eerst officiële toestemming.
Om me te straffen ga ik niet roepen dat ik dat geld terug wil!