Geheugen

In de vroege ochtend zet ik de televisie haast nooit aan. Ik ben meer van de radio. Gistermorgen wel en toen ging het in het ochtendprogramma over Pim Fortuyn, 24 jaar geleden vermoord. Joost Eerdmans was gast en Ben van der Burg ook (ik kijk weinig televisie, maar zie hem érg vaak).
Aan hen werd gevraagd of ze nog wisten waar ze waren toen ze het nieuws hoorden. Altijd een vreemde vraag. Misschien interessant om het van jezelf te weten, maar wie kan iets met het antwoord van Eerdmans die zei dat hij achter zijn bureau op het stadhuis van Rotterdam zat, want hij werkte toen voor burgemeester Opstelten en zijn vriendin Femke belde, enzovoort?
Ben van der Burg werd in de trein tussen Sloterdijk en Amsterdam gebeld door een vriendin. Hij schreeuwde toen door de coupé: ‘Een aanslag op de democratie.’ Zijn medereizigers vroegen of hij zijn mond kon houden.
Ja toch: hier denk ik even over na. Wat zou ik doen als iemand dat ineens zou roepen, in de trein of in een winkel of waar dan ook. Zou ik veronderstellen dat het `een verward persoon’ is. Of vraag ik: hoezo?
Herinner ik me waar ik was op belangrijke momenten in de geschiedenis? Mijn geheugen werkt doorgaans goed, maar hier schiet het tekort, waarschijnlijk omdat die belangrijke momenten alles overnemen.
Uitzondering is 11 september 2001. Dit jaar dus 25 jaar geleden. Ik was een tijdschriftenwinkel waar de televisie aan stond. Naast me twee Amerikaanse toeristen, een man en een vrouw met witte hoeden op. We konden niets zeggen. De vrouw kneep hard in mijn bovenarm. Een kennis van me die voor De Volkskrant werkte, kwam van streek binnen en riep dat de Derde Wereldoorlog was begonnen.
Nog nooit heb ik me zo sterk afgevraagd: wat nu?