Geit

Vaak betreur ik het dat ik niets van wiskunde begrijp. Dat begrip is me ook niet aan te leren. Er is hier sprake van een onoverbrugbare afstand, een diep, gapend gat.
Tijdens de laatste jaren van mijn schooltijd werd het vak gegeven door een sympathieke leraar die mijn onvermogen begreep. Hij vond het ook niet erg. Met een fijne list loodste hij me tijdens het eindexamen door het gesprek met de gecommitteerde. Ging over meetkundige problemen, meen ik.
Er is een boek verschenen dat ik best graag zou willen lezen. Het werd geschreven door wiskundige Ionica Smeets en cabaretier Jan Beuving. Als ik hen in bijvoorbeeld een radioprogramma aan het woord hoor, spits ik altijd de oren.
De titel van het boek is De auto, de geit en de wiskunde. Ik las de uitleg van die titel. Beuving: `Je doet mee aan een spelshow. Er zijn drie deuren. Achter twee staat een geit, achter één deur een auto.’
Het gaat er over hoeveel kans je maakt op de auto als de presentator een deur heeft geopend waarachter een geit staat.
Ik vat het kort door de bocht samen. Probleem is dat ik van de uitleg van de titel niets begrijp. Keer of tien gelezen, maar ik blijf staren naar een lege vlakte in de mist.
Doordat ik zulke kwesties niet begrijp, lukt het me haast nooit praktisch na te denken. Als ik goed was geweest in wiskunde, was dat vast anders geweest. Wanneer zich een probleem in een huis voordoet, er is iets kapot of wat mis met het internet, weet ik niet waar ik moet beginnen met daarover na te denken.
Als ik er tegen mijn bevriende buurman iets over zeg (in de hoop op hulp), een soort oplossing suggereer, schudt hij meteen corrigerend het hoofd. Kun je arrogant vinden. Vind ik niet. Voor mij is het een beginnetje.