Geks

In omroepland is de zomerstilte al een tijdje aan het neerdalen en het wordt uiteraard nog stiller. Om die leegte een beetje op te vrolijken krijgen we mondjesmaat te horen waarop we ons in het nieuwe seizoen mogen verheugen. Dan is het al bijna herfst, einde van het jaar komt in zicht, de pepernoten liggen in de schappen, hier en daar zal alles omtrent Sinterklaas een vlammend gespreksonderwerp zijn en in sommige tuincentra bloeit Kerstmis op volle kracht op. Nederland is tot op zekere hoogte een voorspelbaar land. Benauwend, soms geruststellend, sóms.
Zo lees ik dat een programma dat ik niet ken, Adieu God? verdergaat onder een andere titel: Adieu! Volgende kaart. Adieu God werd gepresenteerd door Tijs van den Brink die voor het landsbelang is gegaan, zijn vervanger is Rachel Rosier die er wilskrachtig uitziet.
Gasten, en het zal niemand verbazen dat het Bekende Nederlanders zijn (wéér Donny Ronny!), moeten uiteenlopende vragen beantwoorden die op kaarten staan. Zoiets heb ik zelf al eens aan den lijve ondervonden in een nachtelijk radioprogramma. Je moest dan een kaart zelf uit een stapel trekken. 
Dus niet origineel, om dat beladen woord maar eens losjes te bezigen, maar er zal lang over vergaderd zijn.
Er is één vast onderdeel: gasten moeten een voorwerp bij zich hebben dat ze graag meenemen naar de hemel.
Tijdens die vergadering: ‘Jongens, zullen we één gek dingetje erbij doen?’
Als het goed is, biedt de hemel alles wat je maar kunt wensen. Je komt er dan ook niet zomaar, geloof ik.
Maar toch: wat als ik het mocht zeggen? Misschien de kleine beer waarmee ik mijn leven begon. Verdwenen tijdens een van mijn verhuizingen. Of zou die wegens verdiensten al lang in de hemel zijn?