Granaat

Misschien is het inmiddels wel gebeurd, maar gisteren was dat nog niet het geval: dat een hoge functionaris binnen het leger komt zeggen dat het érg dom was in een brandbaar gebied met brandbaar materiaal in de weer te zijn. In weersomstandigheden die de brandbaarheid fel aanwakkeren, droogte, venijnig windje.
Natuurlijk zal het van belang zijn goed te oefenen voor noodsituaties waarvan we nog maar vaag een idee hebben, maar toch.
Woensdagavond zag ik een militair in een actualiteitenprogramma. Of hij hoog was, weet ik niet. Hij werd gefilmd in vrije natuur waarmee nog niets aan de hand was. Aan zijn kleren was te zien dat hij bij de brandbare oefening betrokken was. Makkelijke militaire vrijetijdskleding. 
Wat je vaak hebt met woordvoerders is dat ze praten alsof ze een plechtig geschreven tekst uit hun hoofd hebben geleerd. Deed hij ook. Het waren vooral woorden waarvan niet zo heel veel te maken viel, met als voornaamste conclusie dat het allemaal onderzocht zou worden. En dat hij en wij allemaal moesten wachten op wat dat onderzoek uitwees.
Je hoeft geen Einstein te zijn om te vermoeden dat brandbaar materiaal tijdens de oefening voor brand heeft gezorgd, in ieder geval voor een beginnetje van die brand.
Zulke onderzoeken duren meestal lang, minstens een maand of vier. Daarna evaluatie uitkomsten. Dan komt er weer een woordvoerder in de openbaarheid die zegt: “Een granaat. Het was een granaat.” Dat zegt hij anders, in meer woorden, maar wij voor de buis knikken naar elkaar: “Het was een granaat.”
Het is inmiddels bijna herfst. Restanten van de  Veluwe kleuren stemmig. Pannenkoekenrestaurants doen goede zaken. En ergens wordt er weer een nieuwe militaire oefening voorbereid.