Hemel

Twintig jaar geleden verscheen er een boek over Earth and Fire, dat ik onmiddellijk kocht, want ik was nog steeds diep geïnteresseerd in alles omtrent Jerney Kaagman.
Toen ik eraan begon hoorde ik dat Jerney Kaagman er geen medewerking aan had verleend. Ik begreep waarom: ze komt er niet best vanaf. Ze zong blijkbaar niet sterk, groot probleem tijdens het opnemen van platen. Haar zang was alleen acceptabel als ze het lied woord voor woord werd opgenomen, niet van het begin tot het eind in hele zinnen. Zoiets.
Ik heb het boek dichtgeslagen en sindsdien kan ik het niet meer vinden. Dat soort dingen wil ik helemaal niet weten. 
Toen ik hoorde dat ze vorige week overleden was, ging ik terug naar de eerste helft van de jaren zeventig. In het begin kwam de band met fijne popliedjes en ineens werd het repertoire wat pretentieuzer, wat niet erg was. Waar het om ging was Jerney die de sterren van de hemel zong. 
In mijn herinnering was ze in bijna ieder aflevering van Toppop te zien, voor mijn vrienden en mij dé reden naar het programma te kijken. Ná Blondie.
Ik ben niet meteen met de deur in huis gevallen. Doe ik nu: ik ben een keer door Jerney Kaagman aangeraakt. Op een festival. Herfst1972. Een vriend en ik vormden een cabaret duo. We traden in een achterafzaaltje op voor een stuk of twintig mensen. Earth and Fire was de hoofdact in de grootste zaal. Na afloop werd je contant uitbetaald. Daarvoor moest je naar de tafel van de penningmeester. Voor mij stond Jerney. Zij regelde het namens de band. Het geld stopte ze in een sigarenkistje. Ik keek verbaasd naar dat kistje en toen legde ze een hand op mijn schouder en zei zacht: ‘Altijd top, boter bij de vis.’ 
Ze rook lekker naar succes.