Inklappen

Binnen de bebouwde zit je toch anders voor je tuinloze huis dan wanneer je bijvoorbeeld aan de rand van een bos of tussen de weilanden woont. Het probleem, geen groot, is vooral je zichtbaarheid. 
Achtervolgt me al mijn hele leven: graag wil ik ergens zijn en alles wat daar gebeurt, intens meemaken zonder dat het opvalt dat ik er ben. Niet omdat stiekem wil zijn. Nee, het is de behoefte met rust te worden gelaten. Ik zeg dat nu kort door de bocht, maar daar komt het ongeveer op neer.
Graag ben ik alleen met mijn verwondering over alles wat zich voordoet. Het is niet altijd verwondering, kan ook verbijstering zijn, maar dan ook.
Zeker in de namiddag van een warme dag zet ik graag een stoel voor het huis om van daaruit de werkelijkheid waar te nemen. Het is een opvouwbare stoel die diep in de vorige eeuw gemaakt is, toen mensen zich nog de tijd gunden zo’n meubel zitklaar uit te klappen. Vraagt om kalme concentratie. Als ik die niet opbreng, kan de stoel min of meer inklappen terwijl ik erin zit. Levert een tafereel op dat me enorm tegenstaat.
Als ik eenmaal zit, voel ik me diep tevreden, totdat mijn zichtbaarheid een nieuwe kwestie veroorzaakt. Dat brengt me weer op de campagne Een praatje maakt je dag. Ik ben daar niet goed in, en als je daar zit, hartstikke openbaar op de stoep, ben je weerloos.
Zijn vaak dezelfde zinnetjes waarop je moet reageren, zoals: ‘Ja, zo is het wel uit te houden!’. Of ‘Je hebt mensen die werken en…’, een zinnetje dat zelden wordt afgemaakt. Of: ‘De boog kan niet altijd gespannen zijn.’
Vaak moet ik met een smoesje even naar binnen. Als ik dat een keer of drie gedaan heb, blijf ik daar maar en ga een beetje uit het raam kijken. Word je ineens oud van.