Inrichting

Van heel veel gaat mijn hart sneller kloppen, ik mag wel zeggen min of meer ieder uur, maar van voetbal nog niet. Terwijl dat wel moet. Juichjack bij de Jumbo, ik noem maar wat. Of die oranje badjas bij Albert Heijn. Ik verlang ernaar dat ik zoiets dolgraag wil, maar dat is niet zo, wat door mijn omgeving niet betreurd wordt.
En door de ING word ik erop gewezen dat de spelers van ons nationale elftal veel nare berichten krijgen. Natuurlijk in die verstommende sociale media!  Of wij niet voor enig tegengas kunnen zorgen. Ik geloof dat ik iets moet doen waar mijn hoofd nog niet naar staat.
Wat ik opmerkelijk vind, is dat we bij de supermarkten, in ieder geval in een ervan, niet van die harstikke rare poppetjes kunnen krijgen bij aankoop van 10 euro aan boodschappen. Paar jaar geleden was het een rage. Of poppetjes, nee, zijn het niet, dingetjes met een peuternaam, Wuppies, las ik gisteren. Wat je ermee kon doen, weet ik niet meer. Niks, geloof ik, maar iedereen moest die hebben. Wat ze met voetbal te maken hadden, geen idee.
Op mijn fitnessclub zit de vrouw die ze bedacht of geïmporteerd heeft, en die hoeft zich de rest van haar leven geen zorgen te maken over geld. Ze is altijd vrolijk, wat ik me goed kan voorstellen.
Ik zag er altijd tegenop om die Wuppies te vragen, want soms kreeg je ze niet automatisch. Als je de caissière er dan op wees (‘Mag ik van die eh, dingetjes?’) voelde je je echt in een open inrichting.
‘Natuurlijk meneer. Hier zijn ze. Veel plezier ermee en nog een fijne dag.’
Ik deed het allemaal voor mijn piepjonge familie. Of voor kinderen die voor de supermarkt stonden te wachten en met grote smeekogen vroegen of je Wuppies voor ze had. Hád je! Prima voor je ego!