Kortsluiting

Wanneer zich een nieuwe politieke partij aandient, horen we min of meer meteen: Nederland snakt naar verandering. Misschien moet de leider van die partij dat wel zeggen, want het is goed groot in te zetten.
Snak ik naar verandering? Ken ik mensen die snakken naar verandering? Twee keer nee. Er is heel veel wat beter kan, maar dat is niet de verandering waarnaar we volgens de nieuwe politieke leider snakken.
De landgenoten die met hooivorken, vuurwerkbommen en varkenskoppen voor de gemeentehuizen staan te brullen, ja, die snakken naar verandering, omdat ze veranderingen in hun omgeving niet trekken. Brullen is snakken.
Eind vorige eeuw zou het interessant geweest zijn te volgen wat Mona Keijzer wil bewerkstelligen, maar inmiddels weten we dat het nieuwe rechts nauwelijks werkt. Niet alleen omdat er binnen de kortste keren ruzie opvlamt, maar ook omdat Nederland er uiteindelijk niet voor kiest.
Ja, de winst van de PVV van een paar jaar geleden was een uitzondering, maar de winnaar heeft met die winst weinig gedaan, behalve ons opgezadeld met bewindslieden over wie je veel kunt zeggen maar niet dat dat ze met een bewind kwamen dat het land vooruithielp.
De heer Rutte riep, toen hij nog premier was, vaak dat Nederland een gaaf land is. Gaaf is een groot woord, maar in principe is er heel veel dat naar gaaf neigt, maar we moeten er beter mee omgaan. Dat vraagt om inspiratie en bezieling.
Mona Keijzer zegt dat ze premier wil worden. Ze was tot op het bot teleurgesteld dat ze niet de BBB mocht leiden, dat ze moest wijken voor de wat wezenloze advertentieverkoper uit Harderwijk. Zo’n diepe teleurstelling kan voor kortsluiting in het hoofd zorgen. Even rust nemen, zou ik gezegd hebben.