Leren

In de polikliniek opent de arts zwierig de deur van zijn spreekkamer. Naast zijn bureau staat een jonge vrouw met een wat breekbare uitstraling.
De arts wijst naar haar: ‘Dit is Annika. Ze kijkt vandaag met ons mee. Als u daar tenminste geen bezwaar tegen heeft.’
Heb ik niet. Ik kom de toestand van mijn knie bespreken. Niet de mentale gevolgen van een brandende geslachtsziekte. Knie. Iedereen heeft knieën. Annika ook.
Ik geef haar hand en ze zegt dat ze Annika heet.
Weet niet waarom, maar ik heb een beetje met haar te doen. Misschien omdat ze angstig kijkt. Ik ga dan meteen een voorbeeldige patiënt uithangen, leg zo helder mogelijk uit wat ik uit moet leggen, en stel de arts vragen waarvan ik hoop dat Annika er iets aan heeft. Ik richt me ook vaak tot haar, want wil graag dat ze zich serieus genomen voelt.
Ik sloof me meer uit dan strikt noodzakelijk is, want ik vind dat ik mensen die iets aan het leren zijn, moet helpen. Iets leren is haast nooit een fluitje van een cent. Soms krijg ik een lichte hekel aan mezelf, maar je moet er wat voor over hebben.
In de supermarkt ook. Eerste werkdag van nieuwe caissière. Achter  haar staat een caissière die het klappen van de zweep kent. Af en toe zegt die iets corrigerends. Ik pleur mijn boodschappen niet slordig op de lopende band, nee, maak er een overzichtelijk tafereel van. Ook kom ik met een vriendelijk praatje, licht genoeg om haar niet af te leiden.
Gisteren zag ik een meisje met een hond lopen en het was meteen duidelijk dat de hond werd opgeleid tot blindengeleidehond. Het meisje speelde een blinde. Wat te doen? Niet in de weg lopen of juist wel, opdat de hond kan laten zien wat hij in zijn mars heeft? Maar ja, dat vraag je niet.