Manieren

Zondag einde van de Tour in Parijs, vandaag einde Vierdaagse, althans van de wandeltocht, de feesten gaan nog even door en ik snap burgermeester Bruls als hij zegt dat hij er niet altijd vrolijk van wordt. Friesland loopt nog een paar dagen uit voor het skûtsjesilen, maar dan is het echt zover: langzaam daalt de zomer neer over het land. 
Vele landgenoten laten zich niet door oorlogen en bosbranden tegenhouden en trekken de wijde wereld in, alsof het de gewoonste zaak van de wereld is.
Sommigen van hen zag ik in het journaal. De verslaggever informeerde naar bestemmingen en wees op de dringende adviezen sommige luchthavens te mijden, ook wanneer het alleen maar om overstappen gaat.
‘Kuala Lumpur. Ja, overstappen in Qatar. Ja, heb ik gehoord. Is natuurlijk wel spannend, maar we hebben de reis al een paar maanden geleden gepland. Dus…’ Hoorde ik een vrolijke vrouw vertellen. 
Achter ‘Dus…’ kan van alles komen, maar dat kwam er niet. Duidelijk: vijandigheden zouden even worden gestaakt, als deze familie op de luchthaven van Qatar naar een ander toestel zou lopen. De vijand kent zijn manieren, zeker wanneer het onwrikbare Nederlanders op vakantie betreft.
Behalve op de uitbundige St. Annastraat in Nijmegen is het al min of meer stil in Nederland. Nou ja, van sommige plekken maken toeristen zich meester, maar er zijn veel redenen om ze hun eigen gang te laten gaan.
Ik vind het prettig mee te maken dat er veel niet kan. Afspraken plannen bijvoorbeeld. Of in een winkel een vraag niet eens kunnen afmaken: ‘Nee, lukt niet. De vakantiedrukte, hè.’
Fascinerend woord: vakantiedrukte. Ja, op terrassen en campings, maar verder klinkt het alleen maar slap gewichtig. Je wordt er lekker loom van.