Mening

In bijna ieder praatprogramma schoof hij aan, in bijna iedere krant werd hij geïnterviewd, opinieonderzoeker Peter Kanne die een boek schreef dat de titel heeft Lang zal ik lekker leven. En daaronder: De genotzuchtige Nederlander: van ik-verslaving naar wij-gevoel.
Ik heb nooit met volle aandacht geluisterd en mezelf snel door die interviews geblazen, want ik wist en weet dat ik het enorm met hem eens ben. Kort door de bocht: het grootste gedeelte van het Nederlandse volk is door en door verwend. Ik dacht het gisteren weer een paar keer toen ik wat afspraken probeerde te maken en te horen kreeg: `Nee, dan kan ik echt niet. Voorjaarsvakantie hè.’
Het ging om eind februari, niet eens echt voorjaar. Ik merk dat ik een beetje belachelijk ben als ik over zo’n afspraak begin. Ik erger me niet zo vaak, omdat ik echt mijn best doe dat enorm te vermijden, maar ik ben altijd wat verbaasd. Nog geen zes weken geleden was het kerstvakantie.
Zeg ik dat tegen de vakantieganger? Nee, want: waar bemoei ik me mee?
Gisteren stond er in Trouw een gesprek met Peter Kanne. Ik las alleen het slot ervan. Hij zegt dat we zonder stennis te schoppen best wat vaker voor onze mening mogen uitkomen. Voor de goede orde: het gaat nu niet om die botte flitsmeninkjes die in de sociale media over elkaar heen tuimelen, nee.
Wel bijvoorbeeld als iemand een afspraak niet nagekomen is en daar makkelijk over doet. Niet meteen monter opmerken dat zoiets nu eenmaal kan gebeuren.
Hij verzet zich tegen cynisch nihilisme. Graag doe ik mee. We mogen best vaker vragen, ik citeer: is dit verstandig, is dit humaan, is deze genotzuchtige houding goed voor ons als samenleving?
Je moet het natuurlijk eerst tegen jezelf hebben.