Momentje

Met veel van wat het leven aangenamer kan maken, gaat het bergafwaarts. Dat besef je zeker in de schrale januarimaand. Je krijgt steeds minder zin de deur uit te gaan.
Er is een branche die geen last heeft van deze tijd: de koffietenten. Dinsdag las ik er een groot stuk over in Trouw. De teller staat op ruim 2000. Zijn vooral jongeren die er graag komen. En met jongeren worden bedoeld mensen tussen de 13 en 28 jaar. Het heet `een koffietje drinken’.
Altijd voel ik stil verzet tegen verkleinwoorden, behalve als het om iets heel kleins gaat. Vaak maken ze een mededeling tuttig: koffietje drinken. In dit verband kan het nog erger: mij wordt soms voorgesteld `een koffietje te doen’. Ik vind dat je zoiets niet moet zeggen, maar zoals bij heel veel denk ik er meteen bij: er zijn ergere dingen.
In het artikel over de koffiehoreca lees ik dat mensen er ook heen gaan om `een momentje voor zichzelf te pakken’.
Lang geleden was er een koffiereclame met als speerpunt dat die koffie een moment voor jezelf veroorzaakte. Er klonk zacht kalmerende muziek bij.
Volgens mij worden de meeste koffiezaken bestierd door aardige ondernemers, maar ik tref het helaas nooit. Gisteren weer, ik zag het bij binnenkomst al: achter de bar staat een koffiekunstenaar die het helemaal niet op mensen heeft, zeker niet op mensen die daar komen om een momentje voor zichzelf te pakken.
Baard, knotje, tattoos, tierende oogopslag. Een barse barista. En omdat hij koffiekunstenaar is, doet hij ontmoedigend lang over de bereiding van je bestelling. Wanneer hij die dan eindelijk met tegenzin naar je toe schuift, weet je zeker: het momentje voor mezelf moet ik alsjeblieft in mijn eigen tijd zoeken, en vlug een beetje.