Monter

Waar ik het hoorde, weet ik niet meer, ook niet wie het zei, het was in een radioprogramma waarin iemand ons aanraadde een dankbaarheidsdagboekje bij te houden. Twijfel er nu ineens aan of dat het woord is. Beetje log is het, tuttig ook. Waar het om gaat, is dat je aan het einde van de dag opschrijft waarvoor je dankbaar bent.
Zeg maar een soort kringgesprek met jezelf. Ik hoorde van zeer jonge familie dat ze op maandagochtend op school moeten uitwisselen wat voor moois ze het afgelopen weekend allemaal hebben meegemaakt. In mijn schooljaren was dat niet zo, niet omdat we nooit iets moois meemaakten, nee zeg, maar dat hield je graag voor jezelf.
Wat de bedoeling van het dankbaarheidsdagboekje is, begrijp ik. We leven nogal snel, vaak ook oppervlakkig, we beleven van alles, maar we slaan het terloops op, we hebben zelfs niet in de gaten dát we dat doen. Iets bewuster mag best.
Bovendien kan het geen kwaad woorden te zoeken voor wat er allemaal in je leeft. Behalve dat het nog een keer gebeurt, in woorden dus, zorgen die woorden ervoor dat het in je geheugen terechtkomt.
Nu ben ik dagelijks dankbaar om hetzelfde: dat ik kan doen wat ik wil, dat niemand zegt wat dat moet zijn. Natuurlijk heb ik wel verplichtingen, zoals bijvoorbeeld deze column, maar dat werk stemt me monter, omdat ik mag delen wat me het dierbaarste is: verwondering.
Moeten dus andere dingen zijn. Ik ken mezelf, ik ga ergens heen, naar een afspraak, ik noem maar wat, en wil dan meteen dat ik na afloop dankbaar ben. Forceer ik dan iets? Of is het, wat heet, een positieve instelling?
Vandaag ben ik vooral in mijn werkkamer. Moet er alleen uit voor de boodschappen. Daar moet ik dus wat van máken! Oké, kom maar op!