Ongemerkt

Het zijn golfbewegingen: ineens hebben veel mensen het erover en dan is het weer een tijdje niet aan de orde. Kort samengevat: buitenaards leven. Vaak onderwerp van gesprek tijdens het natafelen of in de late uren van een verjaardag.
Vaak was het zo dat bijna iedereen iets had gezien dat daarmee te maken had, variërend van een ongekend object in vroege avondhemel of een paar seconden enorm fel licht in de achtertuin of op het balkon. Kon nog verder gaan: een vreemd wezen, lang en mager, in bijvoorbeeld sneeuwwitte kleren dat in de prille ochtend speurend door de straat schreed.
In veel gevallen dwaalde het gesprek dan door paranormale verschijnselen in het algemeen. En niemand kon daaraan een hanteerbare conclusie verbinden en we waren het erover eens dat die er natuurlijk ook niet wás, wel dat er zich tussen hemel en aarde meer voordeed dan we konden vermoeden.
Er zijn Amerikaanse overheidsdossiers openbaar gemaakt met daarin foto’s en filmpjes van onbekende objecten in het luchtruim, ufo’s dus. Kenners in dit genre hopen dat wetenschappers de kwestie wat serieuzer gaan nemen, maar de vraag is of de wetenschap dat doet. 
Ik herinner me een gesprek van best lang geleden in een gezelschap dat ik niet heel erg goed kende. Iemand zei dat buitenaardse wezens, hier naartoe vervoerd door ufo’s, gewoon tussen ons konden zijn. Zonder dat we die herkenden. Die buitenaardse wezens bestudeerden ongemerkt het leven op aarde en daarvan brachten ze dan later ver weg in het heelal verslag uit.
Een vrouw tegenover me, met een bleek gezicht, zei dat er misschien zo’n wezen hier in de kamer was. Daarbij keek ze mij gealarmeerd aan. Ik zei dat ik nu echt moest gaan.
‘Zie je wel,’ zei die vrouw.