Opvoeding

Zondag overleed Jan Donkers, 83 jaar. Ik las een paar mooie stukken over hem, die voor heimwee zorgen naar een tijd dat je nog voor de radio ging zitten om kennis te maken met nieuwe rockmuziek of oude opnieuw te horen, met een toelichting van Donkers waarover je even nadacht. Zijn programma’s hoorden bij mijn opvoeding.
Journalist en radiomaker wordt hij genoemd, maar hij was ook schrijver, vooral van korte verhalen, en die mogen er zijn. Hij had geen zin meer nieuwe te schrijven en dat had te maken met waardering die uitbleef, en het literaire klimaat in Nederland.
Ik heb hem gekend, af en toe café, vaak getennist, totdat mijn knieën voor een ander leven kozen. Altijd was het lekker over muziek te praten en Amerikaanse schrijvers. Ik deelde ik zijn enthousiasme voor de heftige band de Ramones. Draai ik op vol volume als ik even inzak.
In De Volkskrant las ik een fijn groot stuk van Gijsbert Kramer. Daarin gaat het onder meer over Ramones. En bij wat Kramer daar schrijft, blijf ik hangen: “Toch had hij (Jan Donkers, tv) toen al die twijfels: kan dat wel, een man van middelbare leeftijd die zich zo sterk maakt voor rock-‘n-roll?”
Ik kende Jan niet heel erg goed, maar goed genoeg om te weten dat hij zich dat nooit afgevraagd heeft. Waarom zou een man van middelbare leeftijd afdwalen van de rock-‘n-roll?
Rock-‘n-roll is nog altijd essentieel in mijn leven, Bach ook, Vivaldi ook, Arvo Pärt ook, Miles Davis ook, maar met rock-‘n-roll groei ik nog steeds op, want dat stopt nooit, opgroeien, gelukkig niet.
De domste opmerking die je in dit verband naar je hoofd geslingerd kunt krijgen is: “Ah, je bent een ouwe hippie.”
Is tegen Jan Donkers nooit gezegd, denk ik. Durfden ze niet.