Paperclip

In de digitale reclame zat er een van Apple met de tekst: alleen het beste voor mam.
Moest even schakelen. Mam? Welke mam? Mam van Apple? Klinkt gezellig intiem: mam! Toen flitste het door me heen: Moederdag! Niet aan gedacht. Komt doordat mijn moeder er niet meer is die zegt dat we alsjeblieft niets aan Moederdag moeten doen.
Aan mijn moeder denk ik nog wel, dagelijks. Altijd is er wel iets wat een grote of kleine herinnering losmaakt. Of haar stem: “Zou ik niet doen, jongen.”
De meeste jongens en meisjes van mijn generatie zijn opgegroeid met moeders die in het voorjaar De Grote Schoonmaak deden. Toen er in de late jaren zestig meer licht in de wereld schitterde, ook in onze gedachten over de wereld, verslapte die gewoonte, wat ook kwam doordat onze moeders wel wat anders aan hun hoofd hadden. Hun zoons en dochters bijvoorbeeld die dolblij met de nieuwe tijd in de weer waren.
Begin april besloot ik in de geest van mijn moeder voor wat opluchting in mijn werkkamer te zorgen. Doe ik vaker, maar het proces vervaagt al snel. Nu moest het anders. Maar ja, hoe doe je dat? Stem van mijn moeder: “Systematisch te werk gaan, jongen.”
Snap ik, maar is niet mijn sterkste kant (“Je kunt weer andere dingen, jongen”). Er staan nu wat verhuisdozen vol van alles. Gisteren dacht ik ineens: de laatjes. 
Er staan een paar tafels in mijn werkkamer vol van alles en die tafels hebben laatjes. Ik trok er een uit waarin ik al een jaar of tien niet had gekeken. Je zou dus zeggen: vuilniszak erbij en hup. Nee, zo gaat dat niet.
Twee doosjes paperclips. Gebruik je haast niet meer, alles zit in de computer. Prachtige, efficiënte uitvinding, de paperclip. Bewondering voor. 
“Niet bij alles nadenken, jongen.”