Pet

In het ochtendprogramma op Radio 1 werd er gisteren na half 8 overgeschakeld naar een schoolplein in, ik meen, Zeist. De verslaggever vertelde hoe dat plein werd klaargemaakt voor het Fietsexamen.
Scholieren moesten laten zien hoe ze aangaven links – of rechtsaf te slaan, waar ze voorrang dienden te verlenen, dat soort dynamiek. De verslaggever vroeg aan een leidinggevende vrouw of ze ondertussen ook Tiktok filmpjes mochten maken, terwijl ze op de fiets zaten dus.
Nee, was niet de bedoeling. Ze zei dat a. mobieltjes op deze school verboden waren en b. dat er veel ongelukken ontstaan doordat fietsers, jong en oud, terwijl ze aan het verkeer deelnemen, ook met hun telefoontjes in de weer zijn. Uit den boze dus.
Tevreden knikte ik
Verder zei de vrouw dat veel kinderen nauwelijks kunnen fietsen omdat ze met de auto naar school worden gebracht of in zo’n bakfiets. Als je erg jong bent, kan ik me dat laatste voorstellen, maar als ik er zevenjarigen in zie zitten, vind ik dat raar. Ouders kiezen ervoor omdat ze bang zijn voor het drukke verkeer.
Maar ja, in die bakfiets, onder een zeiltje, blijf je ver weg van het leven waaraan je ooit moet gaan deelnemen.
Toen ik kind was, heette het Fietsexamen Verkeersexamen. De dag daarvoor kwam een politieagent in uniform instructies geven. Pet bleef op. Hij was bijna pensioengerechtigd, had de strijd tegen harde criminaliteit achter zich gelaten en sprak ons luid toe, alsof we een menigte waren. Hij had een volle snor die oud oogde. Het was te ruiken dat hij zich in een café lang op de les had voorbereid.
We zouden een diploma krijgen en die lagen al  door hem getekend klaar, immers een wassen neus.
Andere tijd was het. Niet beter. Anders.