Piekeren

Doordat er zich zo veel voordoet, gaat er ook veel aan me voorbij. De manosfeer, ik noem maar wat. Veel over gehoord, ik leef niet onder een steen, maar toch vroeg ik me niet af wat ervan moest denken. Als mannen zich als mannen gedragen, is dat niet niks. Kwam het daar niet ongeveer op neer?
In mijn omgeving speelt zich van alles af, te veel om op te noemen, maar de manosfeer bleef buiten beeld, zo ver buiten beeld dat ik er verder maar niets over moet zeggen, want dat zal vast onbenullig klinken.
Eigenlijk ging het er in mijn leven nooit over, over mannelijk gedrag dus. Ja, in je jeugd hoorde je weleens dat je ‘een echte kerel’ moest worden, maar hoe dat dan ging, werd nooit hanteerbaar. Echte kerel klonk trouwens anders dan echte man, maar het moest toch min of meer hetzelfde zijn.
 Ja, veel sportbeoefening, hoogst belangrijk. Liever niet huilen. In dat verband: ontroering onzichtbaar wegslikken. Toen nog: roken. Op straat of op de stoep af en toe stoer tegen iets aan schoppen. Indruk maken op meisjes, in mijn jeugd dus, later natuurlijk op vrouwen, levenslang doel.
Laat ik het zo zeggen: het was vreemde bagage die je moest vergaren. Er waren collega-jongens voor wie het allemaal een fluitje van een cent was, wat uiteraard ook aan hun vaders lag. De mijne leidde vooral een leven in zijn hoofd.
Mijn moeder drukte me altijd op het hart dat ik me niet moest aanstellen. Ook zei ze dat ik me van sommige zaken maar niet moest afvragen hoe ik ermee om moest gaan, want dat veroorzaakte alleen maar gepieker. 
Aan dat alles dacht ik toen er me een tóp komkommerbericht onder ogen kwam: mannen zien vleesvervangers als minder mannelijk dan echt vlees. Prettig daar even over te mijmeren.