Plofje

Op weg naar het stemlokaal, plechtig in de ban van het feest van de democratie, vroeg ik me af wat ik van de afgelopen weken zal gaan missen. Volgens mij was de aanloop naar de verkiezingen nog nooit zo intens, nog nooit zag ik lijsttrekkers zo vaak en hoorde ik standpunten en verwijten zo vaak herhaald. Ben blij dat er achter deze fase een punt is gezet.
De komende maanden, misschien nog wel langer, zal het eindeloos gaan over wie met wie wil, maar ik verwacht dat het mogelijk is voor jezelf een eigen orde van de dag te hebben: laat ze maar lekker praten in voor- en achterkamertjes, in de hoop op het inzicht dat een samenleving dringend vraagt om samenwerking.
Ja, wat ik zal missen zijn toch de gesprekken in eigen omgeving. Over je stemgedrag, je twijfels, je verwachtingen. Hoe je denkt over een klein, verdeeld land in een grote, chaotische wereld. Ook hier: vaker dan ooit hadden we het erover, niet altijd even optimistisch.
Wat ik heel erg níet zal missen is dat gepraat over De Mensen of De Mensen In Het Land of De Mensen Thuis of De Hardwerkende Mensen in plaats van dat de pratende praters het over wij en ons hadden.
Er is een woord waarvan ik het telkens weer benauwd kreeg: gamechangers. In de verkiezingen voor deze hoorde je het volgens mij nooit en nu om de haverklap en altijd op een vanzelfsprekend toontje: “Ja, een gamechanger was natuurlijk…” En dan kwam er een verspreking of een foutje of een onhandig dingetje.
Ik heb zo’n hekel aan het woord gekregen dat het niet uit mijn hoofd wil. Je zit in de trein die ineens midden tussen de velden stilstaat: gamechanger. Je begint energiek aan de dag en het koffieapparaat neemt met een dof plofje afscheid: gamechanger.