Portieken

Erg is het als je er ook nog over moet praten. Over het weer, bedoel ik, over de warme warmte. Vooral als je je moet verontschuldigen. Gisterochtend kom ik terug van de sportschool, lekker bezweet, om het zo maar eens te zeggen.
‘Je lijkt wel niet goed bij je hoofd!’ zegt een man die een piepklein hondje uitlaat.
Het zijn woorden die om een reactie vragen, maar die moet ik zoeken. Volgens mij is het best verfrissend zo nu en dan niet goed bij je hoofd te zijn.
De avond ervoor zat ik met mijn bevriende buurvrouw op de stoep iets kouds te drinken. Er naderde een man aan wie goed te zien was dat hij niet goed bij zijn hoofd was, waarschijnlijk permanent.
Hij stopte voor ons en zei: ‘Niet te veel in portieken hangen.’ Vervolgens kietelde hij de buurvrouw even onder de blote voet en daarna liep hij weer verder.
Ik houd erg van onverwachte momenten, de buurvrouw ook, en we werden prettig op onze wenken bediend. Dat ze even gekieteld werd, zou je grensoverschrijdend kunnen vinden, maar dat vond ze niet.
Tegen de man met het piepkleine hondje die zegt dat ik niet goed bij mijn hoofd ben, zeg ik dat het niet moeilijk is van de hitte te houden. Als het in de vroege ochtend al erg warm is, denk ik aan een kille ochtend in januari, dadelijk moet je de kerstboom aftuigen, daarna je schoonvader bellen om de ruzie die tijdens het kerstdiner hoog oplaaide, beetje bij te leggen, je beseft dat het geld voor die maand op is, het nieuwe jaar ziet er onverdraaglijk lang uit en drijfnatte regen striemt tegen de ramen. Ja, ik weet dat regen altijd nat is, maar soms is die nog natter dan anders, zeker in januari.
De man met het piepkleine hondje knikt angstig en vervolgt hoofdschuddend zijn weg.