Rustpuntje

Zorgwekkend geluid in de vroege ochtend. Komt van de straat. Ben bezig wakker te worden en dat doe ik met lichte tegenzin. Het zorgwekkende geluid alarmeert me.
Zorgwekkend is deze dagen een algemeen woord geworden. Bijna alles is zorgwekkend, maar je hebt zorgwekkend en zorgwekkend. Toen president Trump voor het weekend te kennen gaf de Iraanse beschaving te willen vernietigen en de bevolking terug te jagen naar het stenen tijdperk, zei premier Jetten dat hij deze woorden zorgwekkend vond. Officiële reactie. Ik had een andere typering gekozen, maar ja, in Den Haag zijn ze doodsbang de machtige bondgenoot op de kast te jagen.  Vandaag het ingetogen zorgwekkend.
Terug naar het geluid waarmee ik begon. Het zo’n mobiel wc’tje dat een neerslachtig kijkende man schuin tegenover het huis hard heeft neergezet. Hij verricht er nog enige werkzaamheden aan, controleren of de deur soepel opengaat, slot aan die deur bevestigen, corrigerend duwtje tegen de achterkant van de voorziening, dat soort handelingen.
Daarna vertrekt hij. Zijn kleine vrachtwagen laat een ambachtelijk geluid horen.
Dan is het weer stil op straat. Het wc’tje, lichtblauw van kleur, ziet eruit als een gebeurtenis die nog niet heeft plaatsgevonden. Het zorgwekkende is dat het onrust voorspelt: dadelijk begint er ergens in de straat een overweldigende verbouwing en de radio waaruit de huilerige zang van volkszangers zal klinken, is bij wijze van spreken al te horen.
Ook weten we dat de werkers vaak van het wc’tje gebruik zullen maken. Het staat er niet voor niets, het is ook een rustpuntje, een plek voor psychische ontlasting. Uit het dak steekt parmantig een luchtpijpje.
Is te hopen dat de lente zich er niets aantrekt.