Schoonheid

Op woensdag mag je best nog even terug naar maandag gaan. We hoeven ons niets aan te trekken van de tijd die veel te snel gaat, minstens zo snel als Jutta Leerdam.
Ik kwam die avond pas laat thuis, veel te veel bezigheden buitenshuis en tijdens die bezigheden had ik al gehoord van Jutta’s gouden race. Natuurlijk kon ik die meteen ter plekke zien, in de herhaling, op diverse mobieltjes, maar ik stelde dat stralende succes nog even uit.
Ik hoorde niets meer over dat ze alsjeblieft gewoon moest doen, want dan deed je al gek genoeg, dat oer-Hollandse principe dat avontuurlijke verrassingen meteen om zeep helpt. Dus niets meer over dat privévliegtuig en dat soort dingen.
Uurtje voor middernacht belandde ik thuis in een praatprogramma waarin de race opnieuw werd uitgezonden, waarschijnlijk voor de zoveelste keer die avond. Eerst Femke Kok. Toen Jutta Leerdam. En ik merkte dat ik keek alsof ik niet wist wat er was gebeurd. Kwam natuurlijk doordat ik toen pas meemaakte wat iedereen had meegemaakt, de schoonheid van snelheid, de meedogenloze vastberadenheid, op cruciale momenten er nog een schepje bovenop doen. En dan die finish.
Ook wist ik dat Femke Kok haar kwam omhelzen, maar ook dat was alsof het zich voor het eerst voordeed. De uitlopende mascara van Jutta, het was me al verteld, maar toch. Even later de drie vlaggen die het beeld vulden, het volkslied.
In de nacht zag ik het allemaal nog een keer. Weer verpletterd. Had  zin iemand te bellen om te delen wat ik op volle kracht wilde delen.
Hoe het (psychologisch?) werkt, weet ik niet, dus dat je ergens getuige van bent terwijl je wéét wat er gebeurde.  Het is niet: eerst zien dan geloven. Misschien de triomf van het mogen geloven.