Schurend

Je hebt bijvoorbeeld een boek gekocht. Je zegt erbij dat het een cadeau is.
`Zal ik het leuk voor u inpakken?’
Je knikt dat je dat op prijs stelt en vervolgens kijk je aandachtig naar de inpakdynamiek. Best een karweitje: moet goed strak zitten, plakband op de juiste plekken. Ondertussen vind je het nodig de stilte op te vullen. Nu is dat in de boekhandel waar ik kom, geen punt, we kennen elkaar, het is een voorbeeld: in veel winkels wordt iets `leuk’ ingepakt als je dat wenst. En je praat erbij, omdat je denkt dat dat prettig is. Vanuit die gedachte praat de verkoper terug. Het is een tamelijk leeg gesprek, maar ja, zo gaat dat nu eenmaal.
Je betaalt, geeft geen fooi want dat is niet gebruikelijk.
In de bloemenkraam ook niet, terwijl de bloemist best veel werk heeft aan je bestelling: iets van de steel afknippen, die steel van bladeren ontdoen, de bloemen schikken. Je staat erbij en kijkt ernaar en probeert een paar opmerkingen over bloemen in het algemeen te maken, dat ze grauwe januarimaand zo kordaat kunnen opfleuren. Je wordt moe van jezelf, maar het hoort er nu eenmaal bij.
Je betaalt, geeft geen fooi, in de bloemenbranche wordt daar niet op gerekend.
In de hal van het Stedelijk Museum in Amsterdam is een koffiebar. Die koffie moet je zelf halen. Is prima, want dan hoef je niet te wachten.
Ik betaal met mijn kaartje en op het apparaat staat dat ik een tip van 5, 10 of 15 % kan geven. Raar dwingend is dat. Je doet bovendien zelf de helft van het werk: de koffie halen. Je mag ook Geen tip aantoetsen, maar dan ga je je met schurend schuldgevoel aan moderne kunst overgeven. Je wilt ergens tegenaan schoppen, maar je ziet zo gauw niet waar dat kan. Is ook link in een museum.