Sensatie

Vroeg op de dag op weg naar een afspraak passeer ik een terrein waar een kermis wordt opgebouwd. Het grote karwei is bijna voltooid. Doordat ik overal te vroeg ben, heb ik tijd er even overheen te lopen. Dat is het voordeel van niet alles op het nippertje te doen. Het is net alsof je extra tijd hebt.
Het is een zonnige ochtend, de kermis staat er mooi bij, bijna alles ziet er als nieuw uit. En enorm uitnodigend. In de stilte hoor je al de geluiden van wanneer de kermis op volle toeren draait, dat spectaculaire lawaai.
Als er een kermis in de buurt is, ga ik er altijd heen. Ik hoef nergens in, ik doe ook niet mee aan spelletjes, nee, alleen maar om me heen kijken is genoeg. Ik teken erbij aan dat ik geen held meer ben, ik bedoel: ik deins terug voor de achtbaan en attracties waarin je bijvoorbeeld ondersteboven komt te hangen. 
Natuurlijk was dat ooit anders. Indruk maken op de meisjes met wie je daar was, en die meisjes hadden heus wel in de gaten wat je aan het vertonen was, maar ze lieten je lekker je best doen, want je moest nu eenmaal wat over hebben voor aandacht. Later in je bed had je spierpijn van hoe je je hoogst krampachtig had vastgehouden aan alles waaraan je maar kon vasthouden. 
Die herinneringen laat ik maar een beetje voor wat ze zijn. Verder is er niet zo heel veranderd, besef ik terwijl ik over het stille kermisterrein loop. Als kind deed ik dat al, later ook, ja, altijd. Het leven verandert, mijn leven ook, maar die sensatie blijft dezelfde. De kermis is niet open, er gebeurt nog niets en toch is het een gebeurtenis.
De laatste attractie is het reuzenrad, hagelwit, majestueus. Ik stel me het uitzicht vanaf het hoogste punt voor en houd mijn adem in