Sensatie

Bij een studio waar ik voorstelling voorbereid, hoort een kleine keuken. Op het bakje waarin vorken liggen staat ‘vorken’. Op het bakje met de messen ‘messen’ en het zal niemand verbazen dat op het bakje met de lepels ‘lepels’ staat. Vertederende overbodigheid.
Je kunt zeggen: dat zie je toch. Maar het is ook een eerbetoon aan de identiteit van de dingen. Je gaat er minder achteloos mee om. Dat bevalt me.
In die studio ben ik een buitenstaander. Thuis hoef ik geen broodtrommel waarop ‘broodtrommel’ staat. Ook zonder die naam is mijn relatie met de broodtrommel helder.
Het gaat om voorwerpen die éven in je leven zijn. Doordat ze benoemd zijn, maken ze bescheiden kennis met je.
Zaterdag mocht ik een lezing geven in de jubilerende boekhandel De Toren van Bemmel, een winkel die fier overeind wordt gehouden door vrijwilligers en het kloppend hart is van het dorp.
Ik zou van station Nijmegen worden afgehaald. De dag ervoor kreeg ik een mailtje waarin stond hoe dat gebeurde: met de Dorpsauto. Doordeweeks rijdt die voor mensen die slecht ter been zijn. Op zaterdag niet. Foto van de Dorpsauto erbij, een blauwe bestelauto met daarop het woord ‘Dorpsauto’. Kon niet meer wachten.
De Dorpsauto stond inderdaad klaar. Met een sympathieke chauffeur. Het was een kleine, misschien onbegrijpelijke sensatie in een blauwe Dorpsauto door mijn geboortestad vervoerd te worden. Mijn humeur was al goed, maar won nog aan kracht. Daarna de omgeving in. Winkelwaarts.
Wat ik vaker merk: vrijwilligers die een boekhandel draaiend houden hebben zichtbaar zin in wat ze vrijwillig doen. 
Terug weer in de blauwe Dorpsauto. De chauffeur had voor een koel biertje gezorgd. In stadsauto’s maak je dat niet mee. Nee zeg!