Stamelend

Als je een zonnetje in huis bent, en waarom zou je dat niet zijn, kan dat natuurlijk ook op straat of breder: in het dagelijks leven in het algemeen. Ik bedoel dat ik de afgelopen dagen veel gejammer over het weer hoorde, terwijl er een paar weken geleden de klacht leefde dat er nooit meer een echte winter komt. En nu doet de winter zijn best een echte winter te zijn, even, heus niet erg lang, en dan is het weer niet goed. We zijn een volk van zeurpieten.
En het heeft toch ook iets gemakkelijks! Afspraken of bezoekjes waarin je helemaal geen zin hebt, kun je makkelijk annuleren: `Ja, het weer, hè.’
Zit je ineens met extra tijd waarin je van alles kunt doen waar je normaal niet toe komt, bijvoorbeeld nadenken over hoe het moet in dit ontzettend lange jaar.
Bovendien heeft een witte wereld ook een schoonheid waarvan behoorlijk te genieten valt. Op je laten inwerken kan geen kwaad. Over een dikke week is januari weer grauw en nat en dan kun je nog sneeuw in je gedachten hebben, wat het allemaal wat lichter maakt.
Ik beweeg me een beetje stamelend. Tijdens de laatste echte winterdagen (wanneer ook alweer?) was ik helemaal niet bang om te vallen, nu wel, of bang, nee, dat is niet het woord, ik zie er vooral tegenop, ook omdat het opstaan niet altijd meevalt. En tijdens het opstaan weer ten val te komen, is een tafereel dat je humeur niet van dienst is. Wat ook zo jammer is dat wanneer je valt, ook gaat zeggen dát je valt, ja, de volstrekt overbodige mededeling: `Ik ben gevallen.’ Met de toevoeging: `Het is ook zo glad.’
Hoeft niet.
Gisteren dacht ik: zal ik tijdens mijn haperende wandeling naar de bakker de fietshelm opzetten? Ja, dan ben je ver van huis. Gelukkig greep ik zelf in.