Stang

Altijd hetzelfde: bij een controle-onderzoek in de polikliniek word ik gewogen en gemeten. Nog niet zo lang geleden vond ik het gewicht licht confronterend: ‘Thuis zegt de wegschaal toch iets anders.’ Raar zinnetje. De verpleegkundige knikt vriendelijk. Wordt waarschijnlijk een keer of tien per dag beweerd.
Laatste tijd vind ik mijn lengte lastig. Als kind was ik een lange jongen. Om de haverklap kreeg ik te horen: ‘Hé lange, koud daarboven?’ Waarschijnlijk is dat soort humor inmiddels bedolven onder het zand van de tijd.
Kort daarna vond ik het niet meer erg, lang zijn, als was het alleen maar omdat je veel goed kon zien. Deed ik toen al graag. Een aanzienlijk deel van mijn leven was ik boven de 1.90.
Maar dat is dus niet meer het geval, 1.84, geloof ik. Ligt er een beetje aan wie me meet. Dus toch een centimeter of 6 gekrompen of ingezakt of hoe je het ook moet noemen. En dat terwijl ik best sportief in de weer ben. Paar keer per week hang ik aan een stang, om maar eens wat te noemen. Ik bedoel: ik zit niet de hele dag op een stoel te wachten op de dingen die komen. Dan word je vast kleiner.
Waar zijn die 6 centimeter gebleven? Het is net als met wintertijd: ineens is er een uur weg. Geen idee waarheen. 
Van de andere kant: ik krijg deze weken wel aandacht van de regering. Ik heb immers wat geld opzijgezet voor later (wanneer begint dat?), niet heel erg veel, en ben dus kleine spaarder. Als je dan langer bent dan gemiddeld is het vreemd als je je zo moet voelen.
Ja, gaat de goede kant op met mij als kleine spaarder. In het voorjaar koop ik een nieuwe korte broek en ga ik weer buiten spelen. En als ik naar de wc moet, steek ik mijn vinger op, in de hoop dat iemand me ziet.