Strijkplank

Bij sommige berichten denk ik streng: wat leer ik ervan? En die vraag komt dan ergens op een hoekje van mijn bureau terecht op een stapel papiertjes met aantekeningen waarvan ik verwacht dat ik er ooit nog iets mee kan.
Ik lees bijvoorbeeld dat fabrikanten binnenkort verplicht worden defecte apparaten na de wettelijke garantieperiode te repareren, als dat tenminste technisch mogelijk is.
De voorzitter van de brancheorganisatie Techniek Nederland vindt dat maar goed ook, want Ín Nederland gooien we jaarlijks 21 kilo elektronica per persoon weg.’’
Sta ik van te kijken! Het laatste apparaat dat ik wegdeed, was een papierversnipperaar. Die kreeg ik niet meer aan het functioneren.
Waarom ben ik er niet mee teruggegaan naar de winkel? In een ver verleden deed ik dat weleens en dan zei de winkelier: ‘Dat is wel een héél oud ding.’ Of: ‘Die onderdelen moeten uit Bulgarije komen en daar gaat alles traag. Bulgaren, hè.’
Die tijd is voorbij. Ik moet bewuster omgaan met alles wat stuk is. Niet verwend een nieuw apparaat kopen.
Mijn moeder kreeg alles wat kapot was, geruild voor een goednieuw model. Hoe ze dat deed, geen idee. Waarschijnlijk met een subtiel charmeoffensief. Geen punt als iets héél erg kapot was, vaak ook zichtbaar door eigen toedoen. Altijd keerde ze triomfantelijk huiswaarts.
Ik herinner me een ding dat geen apparaat was, maar iets anders: een kleine, smalle strijkplank die op tafel kon, bedoeld voor overhemden. Die was half verbrand doordat mijn moeder tijdens het strijken met een buurvrouw aan de praat was geraakt. Tot onze schrik ging ze ermee terug naar de winkel. Ze kwam terug met een nieuwe en zei: ‘Ze begrepen me daar ontzettend goed.’ Woorden om over na te denken.