Tong

Niet de hele dag, maar we maken wel vaak geluid. Dat geluid is een uiting van iets, vrolijkheid, vermoeidheid, ontstemming (zwaar zuchten). 
Uiteraard is onderzocht hoe het zit met die geluiden. In het openbare leven in dit geval. Wat je thuis doet, is uiteraard een strikt individuele manifestatie. Ik geloof dat ik zo nu en dan kreun, bij klein ongemak – koffiemachine loopt terwijl ik geen kopje heb geplaatst, dopje tandpasta verdwenen, dat soort piepkleine gebeurtenissen. Niemand heeft daar verder last van.
Buitenshuis is het anders. Dat is dus onderzocht door de Nederlandse psycholoog Roza Kamiloglu. Zij stelde vast dat kokhalzen als het vervelendste geluid wordt beschouwd. Zuchten is inderdaad ook niet mis, huilen en schreeuwen natuurlijk ook niet.
Wat vind ik erg? Voor de goede orde: het gaat dus niet over het geluid dat je maakt mét iets, bijvoorbeeld een appel of wortel eten in de stiltecoupé van de trein. Als ik dat hoor, moet ik enorm mijn best doen mezelf in de hand te houden. Ook: met twee vingers op tafel roffelen om ongeduld te uiten, láát dat.
Nee, het gaat om geluiden die je zelf voortbrengt. Er wordt in mijn omgeving weinig gekokhalsd. Daar kan ik dus niet moeilijk over doen. Ik voel wel lichte onrust als iemand om de haverklap de neus ophaalt.
Dan is er een geluid dat ik moeilijk kan omschrijven. Surinaamse mensen noemen het een tjoerie. Je doet iets wat een ander niet bevalt, en die gaat een zuiggeluid met de tong maken. Dus niks zeggen, alleen dat. Keer of drie.
Nog erger, terwijl het geen uiting is van irritatie, eerder van concentratie, vind ik onhoorbaar fluiten: tussen je getuite lippen ritmisch wat lucht blazen, soms met een vage melodie. Alsjeblieft!