Verder

Wat bij mij maar niet overgaat, is de lichte of minder lichte paniek die er ontstaat als er iets in huis kapotgaat. Ik heb niet niet over vallend glaswerk, nee, elektriciteit, leidingen. Er komt dan een vakman die eerst een tijdje ernstig zijn hoofd schudt, soms, nee vaak, met de woorden: ‘Dat is niet zo best.’
Die typering van het probleem is niet aan me besteed, ik wil perspectief.
Laatst een deel van het dak. Er kwam water doorgeen. En niet zo’n beetje ook. Na lang aandringen en veel geduld arriveert de vakman en die werpt een blik. Vervolgens kijkt hij even op het schermpje dat hij bij zich heeft.
‘Ik zie wat er aan de hand is’ en dan zegt hij wat bij ziet, maar daar kan ik me geen voorstelling van maken.
Dan noemt hij een bedrag: ‘6000 euro, exclusief BTW natuurlijk.’
Ik knik, maar vindt het best veel. De volgende dag bellen we een klusjesman, een rustige man uit New York, maar al lang hier in de buurt. Hij knikt ook ernstig en verricht daarna krachtige handelingen. Die blijken effectief.
‘1000 euro.’ Naar boven afgerond.
Fijn verschil.
Een ander deel van het dak is inmiddels boosdoener. Het water stroomt door het huis, in één hoek. Er was een vakman, maar die houdt zijn honorarium voor zich. Wat hij deed, helpt niet.
Ondertussen ging ook de televisie kapot. En de centrale verwarming. Het is net als met mensen: ineens begint alles op te houden. Opvallend dat het tegelijkertijd gebeurt. Er is een conclusie aan te verbinden, zonder dat je weet welke. 
Je moet vooral rustig blijven. Daarmee kom je verder. Maar ja, waarheen verder?
In mijn omgeving zijn ook wijsneuzen die zeggen: ‘Het moest gewoon gebeuren.’
Hoezo? Wat?
Ik vind niets, echt niets gewoon, maar houd toch mijn mond.