Verdwaald

Op mijn mobiel zit een navigatiesysteem, als ik de voorziening zo mag noemen. Misschien is het woord er wat te groot voor. Google Maps, zo heet het. Ja, als ik aan iemand vraag hoe ik ergens moet komen, krijg ik: ‘Kijk je toch even op Google Maps.’ Mijn vraag wordt dan dus meteen gereduceerd tot niets.
Ik praat er liever niet over, maar ik kan er nooit effectief mee omgaan, terwijl ik niet weet wat ik niet goed doe. Daarom vraag ik soms aan een voorbijganger de weg, een vraag uit ver weg in onze jaartelling. Maar meestal krijg ik antwoord. Het gebeurt dat ik het kort daarna voor de zekerheid ook nog vraag aan een andere voorbijganger. Ik kom altijd waar ik moet zijn.
Ik teken er graag bij aan dat ik het niet erg vind te verdwalen. Je ziet dan van alles wat je niet verwacht had. 
Mij wordt ook zo nu en dan de weg gevraagd. Daar ga ik dan echt voor staan, zeker als het in een andere taal moet dan de Nederlandse. Mijn repertoire is beperkt: Engels, beetje Frans, piepklein beetje Duits. Daarbij heb ik ook nog een wijzende vinger.
Gisteren voor mijn huis een echtpaar uit een Aziatisch land, durf niet te zeggen uit welk. Ze spraken stamelend Engels. Ik wees eerst naar de nabije verte, stak vier vingers op en dan: ‘To the right.’ Ze knikten dankbaar, even dacht ik dat het niet zou ophouden.
Toen ik weer binnenshuis was, schoot door me heen: niet de vierde to the right, maar de derde. Ik haastte me naar buiten. Het echtpaar zag ik niet meer. Ik liep naar waar ik hen naartoe had gewezen, maar daar zag ik ze ook niet. 
Ik keek om me heen en besefte dat ik dat daar nog nooit had gedaan. Veel meer te zien dan ik dacht. Had zin er tijdje te blijven staan. Net zo lekker als verdwaald zijn.