Volksgezondheid

Hoe het in andere steden gaat, weet ik niet, maar de vrijmarkt hier is van huis tot huis. Voor wie wil.
In de vroege ochtend, nauwelijks nog stil op straat, haast ik me naar de supermarkt om nog wat details te scoren voor bij het hotdogsaanbod in de namiddag, wanneer mijn Koningsdag vierende familie even op adem probeert te komen. Ik doe er alles hun conditie weerbaar te houden.
Op de terugweg zie ik een man die vol tegenzin een kleedje over een tuintafel drapeert. Ik vertraag mijn pas, want ik ben geïnteresseerd in de psychische ongemakken die Koningsdag teweegbrengt, ongetwijfeld in de hoop dat het feest ooit wordt afgeschaft, omdat het de volksgezondheid ernstig bedreigt.
De man strijkt even over het kleedje, met nijdige aandacht, en dan klinkt er uit het huis de stem van een vrouw. Ze roept veel, ik hoor niet wat, wel dat het aanwijzingen zijn.
Aan de man is te zien dat hij het allemaal beluistert en op eigen wijze opslaat, maar ook dat de aanwijzingen geen dynamiek veroorzaken. Hij laat zich op de stoel achter het tafeltje zakken en roept: “Eerst koffie!” Terwijl hij deze wens uit, kijkt hij omhoog, alsof hij verwacht dat het Opperwezen hem te hulp schiet, maar misschien moet de hulpvraag duidelijker zijn.
In de namiddag passeer ik de man weer, en zijn tafeltje waarop lelijke en kapotte voorwerpen staan uitgestald. Zijn vrouw die op Juliana in haar nadagen lijkt, vraagt voorbijgangers op schelle toon om aandacht. Alles is 1 euro! Ik zie geen koffie, wel een groot glas vol schuimloos bier.
Het is inmiddels benauwend vol op straat, een menigte die zich traag beweegt, op weg naar, ja, op weg naar wat? Sommigen zingen met schorre stem en volgens mij moet bijna iedereen plassen.