Vuurfonteinen

Zou het erg zijn als we het niet meer over het Songfestival hadden? Ik denk het niet. Week of twee stilte daaromtrent en het is uit onze gedachten verdwenen.
Wat Angela de Jong ergens van vindt, probeer ik zoveel mogelijk aan me voorbij te laten gaan, maar nu kwam haar reactie toch op mijn pad. Had ik niet zien aankomen. Zij stelt dat ons ‘iets wezenlijks’ wordt onthouden. En is daarover verontwaardigd.
Als het iets wezenlijks was, zou ik dat ook zijn, verontwaardigd of, meer nog, verontrust. Maar hoezo iets wezenlijks? Wat voegt het aan ons toe? Ik weet heus wel dat je niet over alles enorm serieus hoeft te doen, maar als iemand ‘iets wezenlijks’ in de strijd werpt, ga ik rechtop zitten.
Voor de liefhebber betekent het een paar avonden amusement, maar daarna is het klaar. Als het inderdaad iets wezenlijks was, waren we er nog wel een tijdje over bezig. Dat is, kort door de bocht, een van de effecten van iets wezenlijks: het veróórzaakt wat, het stemt tot nadenken.
En je kunt veel over het Songfestival zeggen, maar dat je erover gaat nadenken, nou nee. Hoewel: toen ik besloot het nooit meer mee te maken, vroeg ik me wel af waarom dat was. Niet eens omdat de liedjes steeds beroerder werden, maar vanwege alles eromheen, die dansjes en dansers en al die vuurfonteinen. 
Dat is natuurlijk omdat een liedje alleen niet voldoende is. Veel te veel mensen hebben behoefte aan meer – daar is het woord weer- beleving. Overal moet beleving omheen zitten, anders slaat verveling toe.
Voor beleving moet je zelf zorgen, maar ja, dan moet je wel weten hoe dat moet.
Kenners van het Songfestival zeggen dat het verbindend is. Dat woord wordt zo duchtig misbruikt dat het helaas belachelijk is geworden.