Waardig

Wanneer een zeer Bekende Nederlander is overleden, tuimelen de mooie woorden onstuitbaar over elkaar heen, soms zo intens dat je voorzichtig denkt: een onsje minder mag ook wel, er was ook een andere kant.
Bij al het moois wat ik afgelopen dagen over Sonja Barend hoorde, dacht ik dat niet. Het leek me allemaal terecht, maar ik schrijf dat uiteraard als bewonderaar, want dat was ik. Komt doordat ik houd van mensen die altijd uitkomen voor wat ze belangrijk vinden en dat doen met aandacht die inspirerend is. Ik vond het voor de hand liggen dat ze een tijdje ook een beetje de koningin van Nederland was. Wie had het niet over haar en haar programma?
Toen het nieuws van haar dood bekend werd, besefte ik dat ik me veel gesprekken herinnerde, terwijl ik er heel veel niet zag.
Dat met Mick Jagger bijvoorbeeld. De zanger van de Rolling Stones was al honderdduizend keer geïnterviewd en dacht zichtbaar bij Sonja even een routineklusje te klaren. Was niet zo. Het werd een gesprék en je merkte dat Jagger daar verrast over was. Niet alleen daarom flirtte hij weergaloos charmant met zijn gesprekspartner. Was Pim Fortuyn niets bij.
Haar kracht was mensen dichtbij te brengen. We maakten ze echt mee.
Er ging ook weleens wat mis. Toen Simon Posthuma te gast was. Internationaal befaamd als ontwerper in de popwereld. Ook vader van Douwe Bob, maar die was er toen nog niet. Posthuma was ontstellend dronken, er kwam geen zinnig woord uit, zelfs Sonja kon er niets van maken, maar bleef overeind door waardig te capituleren.
Of die slappe Rudi Carrell met een handvol belegen grapjes. Sonja vonniste hem met haar glimlach.
Maar ze hoefde het helemaal niet van Bekende Nederlanders te hebben. Ook klasse.