Wapperen

Toen ik met roken stopte, ergens begin deze eeuw, werd er heel veel over gepraat, over stoppen met roken dus. Op verjaardagen, na een diner, op het werk, het begon saai te worden, vooral omdat je de overwegingen van voor- en tegenstanders uit je hoofd kende.
Als je gestopt was, moest je vaak vertellen hoe dat voelde en of het fijn was dat je per maand ontzettend veel geld overhield en wat je daarmee dan deed.
Langzamerhand werd het aantal rokers in gezelschap steeds kleiner en ineens werd het de normaalste zaak van de wereld dat de roker op straat, op het balkon of op het dak moest gaan staan om daar op volle kracht te genieten van het sigaretje. Ondertussen werd er binnen over gesproken: ‘Het is toch te idióót voor woorden.’
En als de roker terugkeerde, moest hij vragen beantwoorden: ‘Vind je het nu echt lekker? En `Weet je dat je het ruikt?’
Dat laatste begon ik ook te merken, vooral als je je met een roker in een te kleine ruimte bevond en dan dacht ik zo intens aan de tijd dat ik ook zo’n geur moet hebben gehad, dat ik er maar niets van zei.
Sommige mensen konden ontzettend fel vies kijken als ze in de buurt van een roker kwamen. En dan dus ook geïrriteerd met de handen wapperen.
Ben benieuwd hoe het gaat met alcohol, nu bekend is gemaakt dat één glas per dag eigenlijk al te veel is. Gaan we daar de komende tijd vaak enorm over praten? Moet je dan ook op het balkon je biertje drinken? En bij terugkeer: ‘Weet je dat je het ruikt?’
Misschien mag je toch wel in de kamer blijven. Bij rokers hadden niet-rokers last van de rook. Met drank is het natuurlijk iets anders, behalve als je gemarineerd raakt en plotseling op tafel gaat dansen. Je hebt daar vast weergaloos veel zin in!