War

Zaterdag zag ik aan een huis nog steeds de vlag die donderdag al was opgehangen, met een rugzak eraan. Is het nog steeds zo dat het officieel niet mag, een vlag na zonsondergang? Maakt niet uit, daar in huis was de opluchting over de succesvol voltooide schooltijd zo groot dat de triomf niet lang genoeg kon duren. Misschien hangt die vlag er nog steeds. En morgen ook nog. Totdat de zomer halverwege is en het geslaagde kind uit huis gaat om eindelijk aan de toekomst te beginnen. Het besef dat er dat aan de hand is, kan tijd nodig hebben.
Snap ik wel. Ik had het ook niet, die namiddag waarin ik verlost werd. Zo moet je het immers noemen: verlost. Met een paar vrienden liep ik naar huis, waar mijn vader die van de uitslag op de hoogte was gebracht, de vlag had uitgehangen, onderkant boven, per ongeluk, maar dat vond ik helemaal niet erg. Herstel van een fout kan die fout juist zichtbaarder maken, wat vaak zo is, weet ik uit ruime ervaring.
De uitstraling van de vlag paste bij mijn stemming: ik was in de war en ik kreeg me daar niet uit. Pas diep in de nacht, het was al bijna ochtend, drong het ten volle tot me door, misschien ook doordat vele biertjes mijn gedachten laconiek hadden gemaakt.
Die avond waren er feesten. Je ging min of meer dansend van het ene naar het andere, een keer zelfs met een meisje aan je zijde van wie je nooit gedacht had dat ze je een blik waardig zou keuren.
En ineens was het een uur of vijf. Ik liep naar huis, alleen, in de ban van opwindend geluk, de muziek klonk steeds verder weg. Het licht was blauw, de straten slaperig, de eerste vogels zongen de dag wakker, ook namens mij. En ineens dacht ik: ja. Ik zei het ook, best hard: ‘Ja!’ Beetje in tranen.