Water

Buitenspelen was volgens mij niet altijd één woord. Dat het nu wel zo is, zegt veel over het belang van deze vrolijke activiteit. Niet alleen vrolijk, ook nuttig. Buiten kan soms meer te beleven zijn dan binnen, er is in ieder geval meer te zien. 
Buitenspelen als één woord heeft ook een nieuw woord veroorzaakt, en dat kende ik niet, tot mijn spijt: buitenspeelmomenten. Behalve dat het voor de hand ligt dat het woord bestaat, is het van een fijne schoonheid. Ze zouden nooit uit je leven mogen verdwijnen, de buitenspeelmomenten. Buitenspelen kan een spel zijn dat je met de alledaagse werkelijkheid speelt: bij wat je allemaal ziet, kun je van alles verzinnen. Krijg je een uitstekend humeur van.
Ook goed als je die buitenspeelmomenten van tevoren een beetje bepaalt. Iemand belt je en stelt een afspraak voor.
‘Sorry, dan heb ik mijn buitenspeelmomenten.’
Het woord kwam ik tegen in een artikel over het tropenrooster op scholen. Voor vandaag geldt immers code oranje. Die scholen moeten zelf weten hoe ze met de hitte omgaan. Maar qua kleuters zijn er nauwelijks problemen las ik in de NRC: ‘De buitenspeelmomenten van de kleuters worden bijvoorbeeld naar de ochtend verschoven, kinderen mogen water op hun tafeltje hebben staan.’
Daar was het dus: buitenspeelmomenten. Als een lentebries. Water op de tafeltjes: ook prima!
Mensen die al een tijdje geen kleuter meer zijn, en vandaag met het openbaar vervoer willen reizen, kunnen thuis hun eigen tropenrooster in werking zetten. Voor het openbaar vervoer geldt code niks.
We moeten iets máken van het ongemak. De foto van de vakbondsmannen, gisteren in deze krant, in het midden de stoere Spekman, liet dat ook zien: alsof het om een braderie gaat.