Waterijsjes

Lekker rustig is het in ieder geval wel. Mag je natuurlijk niet denken, maar ik dacht het toen ik gisteren in de vroege ochtend het laken over mijn hoofd trok en naar een diepe slaap hoopte vertrekken. Ja, ik dacht ook nog even aan de schaamte van Quinten Timber die een van de slechtste penalty’s nam die ik ooit zag. Bij voetbal op dat niveau, voeg ik er haastig aan toe, want zaterdagochtend langs de lijn bij SDZ (Samenspel Doet Zegevieren) zie ik ze vaker. Maar ik geloof niet dat er daar schaamte bij komt kijken
De diepe slaap kwam er niet van. De natuurlijke wekker ging een uurtje later zacht tekeer en toen hoorde ik op de radio dat er al vroeger dan anders lange files op de Nederlandse wegen stonden. Veel mensen waren na de nederlaag meteen enorm teleurgesteld in hun auto gestapt. Ik merkte dat ik kraakheldere opluchting voelde, want aan het mooie begin van een nieuwe dag teleurgesteld in een file staan lijkt me fataal voor de lange uren die nog volgden.
Ik begon alles al behoorlijk los te laten en met alles bedoel ik de kansen van onze ploeg iets indrukwekkends te betekenen op het wereldpodium. We hoeven er voorlopig niet meer over te praten. Over een dikke week of twee is de finale en dan hebben we het er nauwelijks nog over.
Nu het jaar voor helft voorbij is, denk ik ook aan het einde ervan, bijvoorbeeld aan het jaaroverzicht van het journaal. Misschien zien we een paar doelpunten terug, in razend tempo, misschien komt bondscoach Koeman nog even aan het woord en zegt die dat hij nog steeds geen spijt heeft van zijn opstelling en de wissels. En daarna gaat het over de hitte van juni en zien we `kwetsbare ouderen’ in een zorginstelling met kleurrijke waterijsjes in de weer.